• نلسون ماندلا، خیابان رحیمی، پلاک 54
  • info@fooladtabar.com
  • 021-22023696

فولادهای آلیاژی

فولادهای آلیاژی

فولادهای آلیاژی:

در مواردی که به استحکام و خواص مکانیکی بالایی نیاز نباشد، فولادهای ساده کربنی بسیار مطلوبند. این نوع فولادها به خوبی در دماهای معمولی و در محیط هایی که چندان خورنده نیستند، به کار می‌روند، ولی سختی پیری کم، مستحکم شدن آنها را به استثنای قطعاتی با مقطع نازک، محدود می‌کند. تقریبا تمام فولادهای سخت شده را برای رفع تنش‌های درونی باز پخت می‌کنند. فولادهای ساده کربنی با افزایش دما بسیار نرم می‌شوند. این رفتار محدودیت‌هایی در کاربرد این نوع فولادها در دماهای بالا به وجود آورده است. بیشتر محدودیت های فولادهای ساده کربنی را می‌توان با افزودن عنصر های آلیاژی برطرف نمود.

فولاد آلیاژی را می‌توان به عنوان فولادی تعریف کرد که خواص مشخصۀ آن از عنصر دیگری به غیر از کربن ناشی می‌شود. گرچه فولادهای ساده کربنی هم مقداری منگنز (تا حدود 9 درصد) و سیلسیم (تا حدود 3/0 درصد) دارند، ولی آن‌ها را فولاد آلیاژی نمی‌نامیم؛ چون این عنصرها برای اکسید زدایی به فولاد افزوده شده‌اند. کار این عنصرها ترکیب شدن با اکسیژن و گوگرد برای کاهش اثرات مضر آن‌ها است.

هدف از آلیاژی کردن:

عنصرهای مختلف با اهداف مختلفی به فولاد افزوده می‌شوند، مهم‌ترین اهداف عبارتند از:

  1. افزایش سختی پذیری
  2. افزایش استحکام در دماهای معمولی
  3. افزایش خواص مکانیکی در دماهای بالا و پایین
  4. افزایش چقرمگی در هر سختی و استحکام
  5. افزایش مقاومت سایشی
  6. افزایش مقاومت در برابر خوردگی
  7. بهبود خواص مغناطیسی
ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

مقالات


دسته بندی


پروژه ها


پروژه 6
پروژه 5
پروژه 4
پروژه 3
پروژه 2
پروژه 1

اطلاعات تماس